Toen experimenteel fysicus en Nobelprijswinnaar Alex Müller met zijn dochter de graven van Kapernaüm in Israël bezocht, viel het hem op dat op deze graven niet alleen de bekende Davidster stond afgebeeld, maar ook het pentagram, het symbool van Ashtarte, de godin van de liefde. Hij besloot zich nader in het pentagram te verdiepen en gaf in juni 1993 op een conferentie over natuurwetenschap en dieptepsychologie een lezing over de betekenis van het pentagram in de wis- en natuurkunde. Achter hem stond een krijttekening opgesteld van de Bazelse kunstschilder Peter Birkhäuser. Deze krijttekening stelde de Koningin van de Nacht voor. Op haar voorhoofd droeg zij een lichtge­vend diadeem dat vanwege de symmetrie van het getal vijf het karak­ter van een bloem had. De gestalte zelf had vanwege de eveneens zichtbare sterrenhemel een duidelijk kos­misch aspect. Zij was immers de Koningin van de Nacht. Müller had het zelf niet in de gaten, maar hij werd al die tijd van achteren gade geslagen door een nachtelijke verschijningswijze van Isis. Naderhand had Müller moeite zijn bijdrage gepubliceerd te krijgen. Een professor van de ETH in Zürich vond dat liefde geen plaats had in de wetenschap.

Er zijn toch enkele artsen die bij hun werk het onbewuste betrekken. Een van hen is de huidarts Anne Maguire die vele jaren aan bekende klinieken in Londen en Parijs werkzaam is geweest. Om zich nader te verdiepen in de psychische achtergrond van huidziekten volgde zij aan het C.G.-Jung Instituut in Zürich de opleiding tot Jungiaans analytica. In haar boek Skin Disease: A Message from the Soul gaat zij diepgaand in op de psychologische achtergrond van huidaandoeningen. Het eerste geval dat zij bespreekt laat zien hoe één enkele droom een proces van genezing in gang kan zetten. Het gaat om een sympathieke en intelligente vrouw van 22 jaar die bij Maguire om raad kwam vragen. De vrouw was cassière in een supermarkt en ze schaamde zich voor haar handen die droog, rimpelig en geschubd waren. Maguire moest aan de handen van een mummie denken.

Op 9 oktober 2010 had John Lennon 70 jaar kunnen worden als hij niet op zijn veertigste was vermoord. In Liverpool werd op die dag door zijn zoon Julian het John Lennon Peace Monument onthuld. Wat valt er nog over deze opmerkelijke popmuzikant te zeggen? Volgens de Tzolk’in, de heilige Maya-kalender, werd hij net zoals de andere drie Beatles op een poortdag geboren. Hij heeft veertig jaar en veertig dagen geleefd. Hij werd op 8 december 1980 door een zekere Mark David Chapman vermoord. En volgens Jason Leen wachtte zijn moeder Julia hem aan het eind van een tunnel van licht op met de woorden: “John, jouw grootste werk moet nog komen. Maar eerst moet je afstand doen van al jouw pijn; jij dient volledig genezen en helemaal in vrede te zijn.” Op woensdagavond 23 februari ga ik voor de Stichting Wijzer in het Friese Wouterswoude een voordracht geven over dit belangrijke werk van Lennon dat hij na zijn dood voltooide.

Onze familie is afkomstig uit Steenwijk. Roelof Roelofs ging op 18 september 1735 in Steenwijk in ondertrouw met Willemina Gerrits Erkelens. De echtelieden woonden in Zuidveen, een plaatsje vlak ten zuiden van Steenwijk. Vermoedelijk was Roelof Roelofs een arbeider. De kinderen werden gedoopt in de Nederlands Hervormde kerk.

Al in 1972 had ik in het boek Zahl und Zeit van dieptepsychologe Marie-Louise von Franz zien staan dat de algebraïsche vergelijking van de vijfde graad niet oplosbaar is via de bekende methoden als optellen, aftrekken, vermenigvuldigen, delen, machtsverheffen en het trekken van wortels. Zij ontleent hieraan een van de argumenten om tussen het getal vier en het getal vijf een grens te trekken. De eerste vier getallen zouden hun psychologische betekenis nog behouden hebben, maar bij het getal vijf begint als het ware de abstracte wiskunde. En die wiskunde was te moeilijk voor haar. Daarom is zij nooit toegekomen aan een onderzoek van de archetypische betekenis van vijf. Een reden te meer om eens te kijken wat er met die algebraïsche vergelijking aan de hand is.

Op 28 maart 2007 stond er een interview in Trouw over evolutionair denken. Chris Buskes, winnaar van de Socrates wisselbeker 2007, merkte daarin op: ‘In 1996 zei Paus Johannes Paulus II dat de evolutietheorie niet langer louter als een hypothese kan worden beschouwd maar dat zij een kern van waarheid bezit. Hij voegde daar wel onmiddellijk aan toe dat die theorie alleen geldt voor het menselijk lichaam, dat waarschijnlijk uit eerdere levensvormen is voortgekomen. Maar de menselijke ziel is rechtstreeks door God in ons geplaatst.’